De gedachte dat een foto de werkelijkheid toont is wijdverbreid. Dagelijks worden we gebombardeerd met beelden via sociale media en daaruit stellen we onze kijk op de werkelijkheid samen. We realiseren ons (soms) niet dat we een gekleurde werkelijkheid maken doordat we de bewegingen van onze voorkeurs-vrienden, voorkeursmedia, voorkeurs-bedrijven en dergelijke aaneenrijgen tot een wereldbeeld. Een wereldbeeld waarin ‘de waarheid’ eigenlijk maar één verschijningsvorm is van een werkelijkheid die te complex is om te worden gekend.

Onlangs kwam ik in mijn mappen met foto's een drietal foto's tegen waarvan ik vind dat ze wel een eigen blogje waard zijn.

Het is alweer even geleden dat ik in mijn fototas een Leica M3 met een Leitz Super-Angulon 21mm lens meenam. De Super-Angulon is een bijzondere lens. Het was in zijn tijd een extreme groothoeklens, een 21mm lens maken was in de jaren vijftig geen eenvoudige opgave. Het was zo ingewikkeld, dat Leitz de opdracht uitbesteedde aan Schneider-Kreuznach, een andere beroemde Duitse lensmaker met een decennialange reputatie op het gebied van lenzen voor grootformaat-, middelformaat- en kleinbeeld-camera's.

Het verhaal gaat dat toen de mensen van Leitz de lens testten, ze aan Schneider-Kreuznach terugmeldden dat er iets mis moest zijn met de lens, omdat de testresultaten de theoretische maximale scherpte overschreden. Het antwoord kwam van Schneider: "Mooi, dat was de bedoeling."

Alle theoretische babbels over ontwerp en scherpte op een stokje, het is gewoon een bijzondere lens in hoe hij het beeld vastlegt. Erg scherp, maar vooral in het midden van het beeld. Ondertijd is het verlies aan scherpte heel natuurlijk voor het menselijk oog, waardoor de lens een uitzonderlijke dieptewerking lijkt te krijgen.

 

Johan Niels Kuiper Fotograaf in Assen - straatfotografie Groningen

Groningen, Noorderplantsoen. Mei 2011. Leica M3 en Super-Angulon 3.4/21mm. Rollei Retro 100 film. 

 

Al met al werd de winter van 2014-2015 geen fantastische winter. Veel druilerig weer, veel regen en gladheid maar slechts een paar dagen met echte sneeuw.

Op één van die dagen met wél echte sneeuw ging ik met de hond en de Hasselblad het Asserbos in.

Het Asserbos heet eigenlijk het Sterrebos en wie op de kaart kijkt (zie hier) ziet waarom. In het bos ligt een aantal kruisingen van 4 paden, dus met acht paden (of wegen) die van één punt vertrekken. In enkele gevallen ligt rond die kruisingen ook een enkel pad dat in een cirkel loopt. Het is een bos om op zondag in te flaneren met een wandelstok, of (als dame) met een paraplu of parasol. Het is in de 18e eeuw aangelegd en loopt bijna tot in de binnenstad. De Hertenkamp is de verbindende schakel tussen bos en stad.

Eindelijk eens een dag zonder regen vandaag, de weerman voorspelt droger en kouder weer vanaf het weekend. Voor de middag staat een sessie portretfoto's met politici op het programma, in Utrecht. Voor de ochtend heb ik de hond meegenomen naar het bos, in Assen. Het Asserbos is het mooiste bos van Noord-Nederland, het loopt tot aan de rand van het stadscentrum en je kan er drie uur lopen zonder twee keer hetzelfde pad te hoeven nemen. Bijna gedachtenloos verstuur ik een tweet over de portretsessies, wanneer ik een bericht zie dat zegt: "Skelet bij Gieten blijkt mens uit de IJzertijd". Dat zet me aan het denken.

Beste wensen voor 2015! In dit jaar zal ik regelmatig een blog posten over zaken die ik in mijn werk als fotograaf en schrijver tegenkom. Dat kunnen heel beschouwelijke onderwerpen zijn (zoals het belang van foutloos Nederlands in communicatie, of hedendaagse opvattingen over fotografie in de openbare ruimte) maar ook concrete zaken (zoals tips voor betere webteksten of foto’s). Ik hoop dat je aan mijn onderwerpkeuze iets zult hebben. Een onderwerp aandragen kan ook, mail me dan via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wellicht zie je jouw onderwerp in een toekomstige blog voorbij komen!