Waar gaat het eigenlijk over?

 

In gesprekken over fotografie merk ik regelmatig dat mede-fotografen (die vaak in het digitale tijdperk in de fotografie zijn begonnen) niet exact weten hoe het zit met een correcte belichting. De automatisering van camera's is daar debet aan: het apparaat grijpt in op het denken over belichting van de fotograaf, die daardoor eigenlijk niet toekomt aan een consequente werkwijze, en verzandt in probeersels, soms met een goede uitkomst. Fotografie wordt zo een soort van beeldende Russische roulette.

 

Ik besloot daarom om deze blogpost te schrijven, waarin ik uitleg het het naar mijn mening wél moet. Onderaan de pagina vind je een box om (met een facebook- of Disqus-account) je opmerkingen en eventuele vragen aan me achter te laten, ik beantwoord ze graag! Een begrip van de basiskennis over fotografie en belichten is wel vereist om met deze blogpost uit de voeten te kunnen.

 

 

 

Artistieke fotografie herbergt in zich altijd elementen van sterven en vergetelheid. Ongetwijfeld toont een foto 'hoe het wàs', toen hij werd gemaakt. Een foto kan de toekomst verbéélden, maar nooit tónen. Ook het heden is een onmogelijkheid om te tonen. Foto's zijn verleden tijd, al dan niet voltooid. 

Onherroepelijk is dat verleden niet, want de fotografie is een leugenachtig medium, zelfs als de fotograaf zijn uiterste best doet dit te vermijden.

 
 
 
Johan Niels doet daarentegen geen moeite de onwerkelijkheid te verbloemen, hij spant zich in om deze uit te vergroten. Hij ontleedt enerzijds zijn opvattingen over schoonheid en anderzijds het beeld van de werkelijkheid, om zo te komen tot de werkelijkheid van het beeld. Een ontworpen miscommunicatie, als woordeloze tegenhanger van de analytische breedsprakigheid. Een mechanische manier om de innerlijke dialoog tijdelijk de mond te snoeren, want gedachten vormen zich vóór en na het maken van een foto, maar niet tijdens het maken. Wanneer de scène wordt gekaderd, het moment wordt gekozen en de sluiterknop ingedrukt, is de geest leeg. Tenminste, zo werkt dat bij Johan Niels. De knop die ook de geest ontspant.
 
 
 
 
 
  • Verdwenen gebouwen en stadszichten uit zijn woon- en geboorteplaats Assen zijn één aspect van zijn werk, vaak in kleur, vaak op film geschoten. Realisme viert hier de boventoon in het beeld. Terwijl de getoonde werkelijkheid toch een valse is, want voltooid verleden tijd.

 

  • Surrealistisch werk in film noir-stijl creëert een brave new world, die toch heel archaïsch lijkt. Hier wordt zowel digitaal als op film gewerkt, in allerhande filmformaten en afbeeldingsverhoudingen. Hard licht en schaduwen schragen het beeld, scherpte en onscherpte zijn elkaars antagonist.

 

  • In portretwerk wordt juist een poging gedaan de essentie van een persoon of moment te vatten. Er wordt gewerkt op film of digitaal, in kleur en zwartwit, in verschillende filmformaten en afbeeldingsverhoudingen.

 

  • In de uitvaartfotografie die hij als dienst aan de samenleving maakt, komt het element van verlies nog in de rauwste vorm doorschemeren: de foto van een opgebaarde overledene is ook op het moment dát hij gemaakt wordt, al een foto van iets dat voorbij is.

 

 

oude postkantoor parkeerplaats0002
 
verdwenen stadsgezicht: de parkeerplaats voor het oude postkantoor. 2007.
 
 
 
 

birds of prayer

birds of prayer 

 

squares times squares and again

 squares times squares and again

 

Mª¥ºr

Mª¥ºr

 

prætor

 prætor

 

Midnight Collection

 midnight collection

 

MiRRºrs, nº sMok€MiRRºrs, nº sMok€

 

Gªº

 Gªº

 

 

Regelmatig organiseert het Stedelijk Museum Assen voor Hedendaagse Kunst interessante exposities van onbekende en opkomende kunstenaars uit de regio en het land. SMAHK focust op hedendaagse kunst, architectuur en filosofie. 

De expositie die op 29 augustus 2015 opende heet [On] The Brim en hierin onderzoeken drie kunstenaars wat materie doet in een andere ruimte. Klik op de link onderaan deze post om meer over de expositie te lezen.

Ik nam een camera mee naar de opening en schoot onderstaande foto's.

 

 

 Gert Wijlage spreekt het openingswoord. Adrie Krijgsman fotografeert.

 

 

 Gert Wijlage

 

 

Lammert Aling in actie 

 

 

 Lammert en zijn groothoeklens

 

 

 

 

 

 

Ivanka Annot 

 

 

 Spiegelkunstwerk op de vloer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Adrie Krijgsman in gesprek met kunstenaar en Assenaar Hein Overbeek 

 

 

 

 

 

 

 Gert Wijlage in gesprek

 

Alle foto's geschoten met een Nikon D600, lenzen: Nikkor 2.0/135mm Ai, Tamron Adaptall 3.5-4.5/24-48mm. Geconverteerd naar zwartwit en gebalanceerd in Lightroom.