Analoge camera kopen

Analoge fotografie is leuk! Het gebruik van een oude camera die weer overnieuw hip is geworden, het tegenwicht aan de 'snelle' digitale wereld die een camera met een rolletje biedt, de verwachting van de afgedrukte foto's: "Oh ja!"

Deze koopwijzer vertelt je of een analoge compactcamera iets voor jou is en waar je op moet letten.

Op deze pagina vind je foto's die ik in 2016 maakte met de Sony A7 en historische lenzen met grote diafragma's ('snelle lenzen').

Sinds ik de Sony A7 kocht (op het moment dat de A7 II uitkwam en de prijzen voor het originele model omlaag gingen) is de camera nauwelijks een dag thuis gebleven als ik eropuit ging. Het is een revolutionaire camera waarop ik lang heb gewacht (langer dan ik zelf wel wist!) en hij heeft nog geen moment teleurgesteld!

Daya & Solo collage

Een dubbelportret van Daya en Solo, enkele dagen na elkaar geschoten met: Nikon D600 + 135mm 2.0 Ai en Sony A7 + Canon FD 135mm 2.0.

Ik weet niet meer welke foto met welke combinatie werd gemaakt en ik kan het verschil niet zien.

 

Ik bezocht Berlijn in de zomer van 2016. De focus van deze trip (vijfde keer Berlijn in zes jaar) was puur als 'toerist', maar zonder de reisgids in de hand want daar houd ik niet van.

Naast het bezoeken van vrienden (koken, eten, drinken, kletsen en lachen) was er ook aandacht voor de 'lege' plekken in en om de stad: enkele parken en de Schlachtensee. Zowel overdag als heel vroeg in de ochtend. Van een compleet leeg Görlitzer Park (da's nogal een bijzonderheid!) maak ik nog een gestitchte panoramafoto.

 

Een selectie van de foto's die ik schoot vind je hieronder.

 

 

Schlachtensee S-bahn

Waar gaat het eigenlijk over?

 

In gesprekken over fotografie merk ik regelmatig dat mede-fotografen (die vaak in het digitale tijdperk in de fotografie zijn begonnen) niet exact weten hoe het zit met een correcte belichting. De automatisering van camera's is daar debet aan: het apparaat grijpt in op het denken over belichting van de fotograaf, die daardoor eigenlijk niet toekomt aan een consequente werkwijze, en verzandt in probeersels, soms met een goede uitkomst. Fotografie wordt zo een soort van beeldende Russische roulette.

 

Ik besloot daarom om deze blogpost te schrijven, waarin ik uitleg het het naar mijn mening wél moet. Onderaan de pagina vind je een box om (met een facebook- of Disqus-account) je opmerkingen en eventuele vragen aan me achter te laten, ik beantwoord ze graag! Een begrip van de basiskennis over fotografie en belichten is wel vereist om met deze blogpost uit de voeten te kunnen.

 

 

 

Regelmatig organiseert het Stedelijk Museum Assen voor Hedendaagse Kunst interessante exposities van onbekende en opkomende kunstenaars uit de regio en het land. SMAHK focust op hedendaagse kunst, architectuur en filosofie. 

De expositie die op 29 augustus 2015 opende heet [On] The Brim en hierin onderzoeken drie kunstenaars wat materie doet in een andere ruimte. Klik op de link onderaan deze post om meer over de expositie te lezen.

Ik nam een camera mee naar de opening en schoot onderstaande foto's.

 

 

 Gert Wijlage spreekt het openingswoord. Adrie Krijgsman fotografeert.

In de tijd van fotografie op fiilmpjes, werd er van de negatiefstroken vaak een contactafdruk gemaakt. Zo genoemd omdat alle stroken op een vel fotopapier werden gelegd (er contact mee hadden) en vervolgens dat vel werd belicht en ontwikkeld.

De fotograaf kon dan op zijn gemak de kleine versies van de foto's bekijken en daarmee beslissen welke foto groter zou worden afgedrukt.

Hieronder zie je hoe zo'n contactafdruk eruit zag, al is deze gemaakt op een iets andere manier: de stroken zijn gescand en de digitale bestanden zijn in één afbeelding gecombineerd.

 

 

 

Deze kleine fotootjes geven me de gelegenheid om te zien welke foto's goed genoeg zijn om groter te worden gescand, (digitaal) ontwikkeld en eventueel digitaal afgedrukt. Zo lijkt het toch nog wat op 'vroeger'.

De gedachte dat een foto de werkelijkheid toont is wijdverbreid. Dagelijks worden we gebombardeerd met beelden via sociale media en daaruit stellen we onze kijk op de werkelijkheid samen. We realiseren ons (soms) niet dat we een gekleurde werkelijkheid maken doordat we de bewegingen van onze voorkeurs-vrienden, voorkeursmedia, voorkeurs-bedrijven en dergelijke aaneenrijgen tot een wereldbeeld. Een wereldbeeld waarin ‘de waarheid’ eigenlijk maar één verschijningsvorm is van een werkelijkheid die te complex is om te worden gekend.

Onlangs kwam ik in mijn mappen met foto's een drietal foto's tegen waarvan ik vind dat ze wel een eigen blogje waard zijn.

Het is alweer even geleden dat ik in mijn fototas een Leica M3 met een Leitz Super-Angulon 21mm lens meenam. De Super-Angulon is een bijzondere lens. Het was in zijn tijd een extreme groothoeklens, een 21mm lens maken was in de jaren vijftig geen eenvoudige opgave. Het was zo ingewikkeld, dat Leitz de opdracht uitbesteedde aan Schneider-Kreuznach, een andere beroemde Duitse lensmaker met een decennialange reputatie op het gebied van lenzen voor grootformaat-, middelformaat- en kleinbeeld-camera's.

Het verhaal gaat dat toen de mensen van Leitz de lens testten, ze aan Schneider-Kreuznach terugmeldden dat er iets mis moest zijn met de lens, omdat de testresultaten de theoretische maximale scherpte overschreden. Het antwoord kwam van Schneider: "Mooi, dat was de bedoeling."

Alle theoretische babbels over ontwerp en scherpte op een stokje, het is gewoon een bijzondere lens in hoe hij het beeld vastlegt. Erg scherp, maar vooral in het midden van het beeld. Ondertijd is het verlies aan scherpte heel natuurlijk voor het menselijk oog, waardoor de lens een uitzonderlijke dieptewerking lijkt te krijgen.

 

Johan Niels Kuiper Fotograaf in Assen - straatfotografie Groningen

Groningen, Noorderplantsoen. Mei 2011. Leica M3 en Super-Angulon 3.4/21mm. Rollei Retro 100 film. 

 

Al met al werd de winter van 2014-2015 geen fantastische winter. Veel druilerig weer, veel regen en gladheid maar slechts een paar dagen met echte sneeuw.

Op één van die dagen met wél echte sneeuw ging ik met de hond en de Hasselblad het Asserbos in.

Het Asserbos heet eigenlijk het Sterrebos en wie op de kaart kijkt (zie hier) ziet waarom. In het bos ligt een aantal kruisingen van 4 paden, dus met acht paden (of wegen) die van één punt vertrekken. In enkele gevallen ligt rond die kruisingen ook een enkel pad dat in een cirkel loopt. Het is een bos om op zondag in te flaneren met een wandelstok, of (als dame) met een paraplu of parasol. Het is in de 18e eeuw aangelegd en loopt bijna tot in de binnenstad. De Hertenkamp is de verbindende schakel tussen bos en stad.

Eindelijk eens een dag zonder regen vandaag, de weerman voorspelt droger en kouder weer vanaf het weekend. Voor de middag staat een sessie portretfoto's met politici op het programma, in Utrecht. Voor de ochtend heb ik de hond meegenomen naar het bos, in Assen. Het Asserbos is het mooiste bos van Noord-Nederland, het loopt tot aan de rand van het stadscentrum en je kan er drie uur lopen zonder twee keer hetzelfde pad te hoeven nemen. Bijna gedachtenloos verstuur ik een tweet over de portretsessies, wanneer ik een bericht zie dat zegt: "Skelet bij Gieten blijkt mens uit de IJzertijd". Dat zet me aan het denken.

Beste wensen voor 2015! In dit jaar zal ik regelmatig een blog posten over zaken die ik in mijn werk als fotograaf en schrijver tegenkom. Dat kunnen heel beschouwelijke onderwerpen zijn (zoals het belang van foutloos Nederlands in communicatie, of hedendaagse opvattingen over fotografie in de openbare ruimte) maar ook concrete zaken (zoals tips voor betere webteksten of foto’s). Ik hoop dat je aan mijn onderwerpkeuze iets zult hebben. Een onderwerp aandragen kan ook, mail me dan via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wellicht zie je jouw onderwerp in een toekomstige blog voorbij komen!